یکی از مهم ترین روندها در مهاجرت، ورود زنان به جریان های مهاجرت است. این مقاله با تاکید بر زنانه شدن مهاجرت به عنوان پدیده ای خاص که در طول دو قرن اخیر در حال رشد بوده است به مطالعه وضعیت زنان مهاجر با تحصیلات دانشگاهی در تهران می پردازد. هدف اصلی این پژوهش جست وجو، توصیف، تفسیر و کسب بینش عمیق تر و وسیع تر در مورد تجربه زندگی زنان مهاجر در تهران است. به همین دلیل، با به کارگیری تکنیک مصاحبه عمیق با 25 زن مهاجر با تحصیلات دانشگاهی در تهران، تجارب زنان مهاجر را مطالعه می کند. در این مطالعه انگیزه های مهاجرت زنان، جست وجوی کار، دست یابی به شغل بهتر، یافتن همسر مناسب و رهایی از مشکلات ناشی از تجرد است و در مجموع، تجربه زندگی زنان مهاجر در تهران مشتمل بر احساس توانمندی و استقلال اقتصادی و اجتماعی بیشتر، افزایش سطح آگاهی ها، افزایش حق انتخاب، هم چنین تبعیض جنسیتی، تغییر از وضعیت عامل به قربانی و درگیری در پارادوکسی از محرومیت و مطلوبیت است. یافته های این مطالعه بیان گر این مطلب است که مهاجرت نتایجی متباین دارد، در عین حال که سبب به دست آوردن امتیازاتی می شود، می تواند باعث از دست دادن برخی مزایا نیز بشود. به دیگر سخن، فرصت ها و تهدیدهای مهاجرت زنان باید به صورت هم زمان مد نظر قرار گیرد. هم چنین اکثر زنان مهاجر تمایلی به از دست دادن استقلالی که در محل مهاجرت به دست آورده بودند، نداشتند.

زمینه: در چند سال اخیر ورود زنان ایرانی به آموزش عالی ایران از رشدی چشمگیر برخوردار بوده است. در این شرایط ترغیب و ترویج کارآفرینی در بین زنان فارغ التحصیل دانشگاهی کشور به منظور ایجاد کسب و کارهای مستقل می تواند نقش مهمی را در فعالیت های اقتصادی و اجتماعی جامعه ایفا نماید.هدف: این پژوهش برای شناسایی مهمترین موانع زنان کارآفرین تحصیل کرده دانشگاهی در ایران سامان یافته است.روش: این تحقیق، توسعه ای و کاربردی و از لحاظ ماهیت، توصیفی و پیمایشی است. ابتدا به وسیله مصاحبه های اکتشافی با 20 تن از کارشناسان مهمترین موانع موجود مشخص و سپس پرسشنامه ای شامل 36 پرسش لیکرتی طراحی شد. جمعیت آماری 30 نفر از زنان تحصیل کرده دارای فعالیت کارآفرینی و 80 نفر از اساتید دانشگاهی صاحب نظر در مسائل مدیریت و کارآفرینی است. برای تحلیل داده ها نیز از آزمون فریدمن استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان می دهد که موانع فرهنگی و فردی مهمترین موانع پیش روی کارآفرینی زنان است و در این میان عواملی چون وجود تبعیض های جنسیتی در محیط کار، ترس از شکست و تحریک پذیری بیشتر زنان نسبت به مردان، تلاقی امور شرکت با مسائل خانوادگی و ناهمخوانی انتظارهای نقشی، وجود قوانین دست و پاگیر اداری و بوروکراسی موجود و تامین سرمایه اولیه و نقدینگی لازم از بالاترین اولویت و اهمیت برخوردار هستند.نتیجه گیری: با توجه به رشد روزافزون زنان با تحصیلات عالی دانشگاهی باید به رفع چالش های کارآفرینی این قشر توجه ویژه گردد.

نوشتار حاضر با هدف بررسی گفتمان روزنامه شکوفه به عنوان دومین تجربه زنانه در عرصه روزنامه نگاری با تاکید بر ارتقا جایگاه زنان در دوره پسامشروطه و همچنین مساله تحصیل بعنوان ابزار ورود به عرصه اجتماعی است. زنانی که در دوره پیشامشروط نیز در کنشگری های تحریم تنباکو و تاسیس بانک ملی مشارکت فعال خود را نشان داده بودند. از رو سوال اساسی پژوهش حاضر بر این امر ابتنا دارد که با توجه به تغییر مختصات زیست اجتماعی زنان در دوره پسامشروطه، نویسندگان روزنامه شکوفه چه آرمانی و خواستی را به عنوان گفتمان اصلی خود انتخاب کرده بودند و در این راستا در چارچوب جامعه خود چه علل و عواملی را مانع از شکوفایی جایگاه خود و عامل بازدارنده می انگاشتند؟ با توجه به بررسی شماره های برجای مانده از روزنامه شکوفه، با کاربست روش تحلیل محتوا فرضیه نوشتار حاضر چنین صورتبندی شده است که روزنامه شکوفه همانند اغلب روزنامه های زنانه این دوره مبلغ ورود زنان به عرصه اجتماعی در درون گفتمان دینی یعنی اسلام است و به سمت ایجاد تقابل دینی سوق نمی یابد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که نویسندگان این روزنامه با تکرار برابری، آزادی، تساوی حقوق اجتماعی و ورود زنان به عرصه اجتماع

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پژوهش حاضر به منظور بررسی تاثیر سکس تراپی گروهی فمینیستی بر احقاق جنسی زنان متاهل صورت گرفته است. برای انجام پژوهش حاضر از طرح نیمه آزمایشی «پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل» استفاده شده است. تعداد جلسات گروهی سکس تراپی 12 جلسه بوده و هر جلسه در حدود 120-90 دقیقه طول کشیده است. جامعه آماری این پژوهش عبارت است از زنان متاهل تحصیلکرده 35-20 ساله. نمونه شامل 20 نفر بوده که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. از پرسشنامه احقاق جنسی هالبرت به عنوان ابزار اندازه گیری استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون T برای مقایسه دو گروه مستقل استفاده شد. نتایج نشان داد که بین گروه کنترل و گروه آزمایش در سطح اطمینان 0.95 تفاوت معنی داری وجود دارد. به عبارتی سکس تراپی فمینیستی توانسته است احقاق جنسی را در زنان تحصیلکرده بهبود ببخشد.

مفعول نشانه اضافه ای یکی از وابسته های نحوی فعل در زبان فارسی است که تاکنون در کتاب های دستور و مقالات زبان شناختی مربوط به زبان فارسی توجه چندانی به آن نشده است. در این مقاله، می کوشیم، ضمن معرفی این وابسته نحوی فعل در زبان فارسی، شواهدی از کاربرد آن را در فارسی گفتاری و ادبیات قدیم فارسی به دست دهیم. بخش نخست مقاله به بحث در باره تفاوت ها و شباهت های مفعول نشانه اضافه ای با دیگر وابسته های فعل اختصاص دارد. در بخش دوم، به مطالعه شباهتی پرداختیم که بین این وابسته نحوی و عنصر ضمیر در برخی از عبارت های فعلی ضمیردار وجود دارد. در این قسمت، همچنین بحث کرده ایم که چگونه می توان این دو را از هم متمایز ساخت؛ دیگر این که شیوه ضبط و مدخل بندی هر کدام از آنها در فرهنگ ها چگونه باید باشد. بخش سوم به بررسی کاربرد مفعول نشانه اضافه ای در گونه های فارسی و نیز در ادبیات قدیم این زبان اختصاص دارد. در پایان، دست به جمع بندی مطالب و نتیجه گیری زده ایم.  

در این مقاله به مطالعاتی که یونیسکو از تجزیه و تحلیل مقایسه ای نه کشور پرجمعیت جهان موسوم بهE9  یعنی (بنگلادش، برزیل، چین، مصر، هند، اندونزی، مکزیک، نیجریه و پاکستان) انجام داده پرداخته شده است. تلاش های فزاینده ملی این کشورها پیرامون مطالعاتی انجام گرفت که سند رسمی آن توسط ولفانگ فولمن هماهنگ کننده یونسکو ارائه شده بود. در این سند نقش زنان به عنوان مربیان خانواده، مدرسه، جامعه و در زندگی اداری و اجتماعی در طرح ها و برنامه های آموزشی رشد و توسعه در نظر گرفته شده بود. اطلاعات و داده های آماری نشان داد به جز نیجریه رشد و پیشرفت اساسی در تحصیل و آموزش زنان، در همه مناطق، در حاشیه شهرها و روستاها دیده می شود. همچنین بررسی ها نشان می دهد که سطوح تحصیلی والدین به ویژه مادران نقش تعیین کننده در موقعیت تحصیلی فرزندان به خصوص دختران و تشویق و آموزش پایه و ادامه تحصیل دختران داشته است. در اجرای آموزش همگانی مستمر و مداوم در کشورهای E9 زنان و دختران بسیج شدند تا از توانایی ها، خلاقیت ها و مهارت های آنان در طرح ها و برنامه های آموزشی رشد و توسعه فراگیر بهره گیرند. به طور کلی کشورهای عضو، این حقیقت را پذیرفتند که به رغم نگرش های منسوخ و بازدارنده و موانع موجود در برخی کشورها، زنان می بایستی در کانون همه برنامه های اصلاحی جامعه قرار گیرند. این کشورها در برنامه های ابتکاری تحصیل و آموزش زنان و دختران دارای مجموعه ای از الگوهای قابل پیروی برای جهانیان هستند.